Chcę dobrze, ale… O wspieraniu osób LGBT+

Nie chodzi o złą wolę

Pride Month często uruchamia ważne rozmowy o widoczności, akceptacji i prawie do bycia sobą. Pojawiają się deklaracje wsparcia, symbole i komunikaty o otwartości. Coraz więcej firm chce tworzyć środowiska, w których różnorodność jest zauważana i szanowana.

A jednak dobre intencje organizacji nie zawsze automatycznie przekładają się na codzienne doświadczenia pracowników. To, czy ktoś czuje się bezpiecznie i mile widziany, rzadko zależy wyłącznie od zapisów w politykach czy oficjalnych deklaracji.

Wokół wspierania osób LGBT+ często pojawia się też pewne napięcie. Z jednej strony – rosnąca otwartość. Z drugiej – niepewność: „czy powinienem zareagować? czy nie powiem czegoś nie tak?”.

To nie zawsze kwestia braku dobrej woli. Często bardziej niepewności niż obojętności. Paradoks polega na tym, że czasem właśnie osoby, którym najbardziej zależy, bywają najbardziej ostrożne.

Strach przed błędem

Psychologowie zwracają uwagę, że w sytuacjach, które wydają nam się nowe, niejednoznaczne albo społecznie „ryzykowne”, częściej wybieramy ostrożność niż działanie. Wolimy nie zabierać głosu niż powiedzieć coś niezręcznego. Nie dopytujemy, bo nie chcemy być nietaktowni. Nie reagujemy, bo nie mamy pewności, czy to nasza rola.

Jest w tym coś bardzo ludzkiego. Wielu z nas zna uczucie: „chcę wesprzeć, ale boję się, że zabrzmię niezręcznie”. Paradoksalnie jednak to właśnie lęk przed błędem czasem prowadzi do największego dystansu. Zamiast rozmowy pojawia się cisza. Zamiast ciekawości – wycofanie. Zamiast wsparcia – ostrożna neutralność.

Tymczasem osoby zajmujące się budowaniem inkluzywnych środowisk coraz częściej podkreślają, że wspieranie nie wymaga perfekcji. Nie chodzi o idealny język czy pełną wiedzę, ale o gotowość do uczenia się, zadawania pytań i bycia uważnym na drugiego człowieka.

Między neutralnością a wsparciem

Być może część osób zadaje sobie pytanie: „Przecież nikomu nie przeszkadzam. Czy to nie wystarczy?” Neutralność bywa ważnym punktem wyjścia, ale nie zawsze oznacza poczucie bezpieczeństwa dla innych. Zwłaszcza wtedy, gdy ktoś doświadcza niewidzialności, stereotypów albo niepewności, czy może w pełni być sobą.

To właśnie w tym miejscu coraz częściej pojawia się pojęcie allyship – codziennego, świadomego wspierania drugiego człowieka, ale też budowania środowiska, w którym nie trzeba zastanawiać się, czy jest się mile widzianym. Nie chodzi wyłącznie o wielkie programy czy komunikaty organizacyjne. Czasem bardziej o to, jak reagujemy jako współpracownicy, liderzy czy zespoły. Często bardziej o codzienny sygnał: „tu jesteś akceptowana_y”.

Małe rzeczy, duże znaczenie

Bo poczucie przynależności rzadko buduje się jedną dużą decyzją. Zwykle składa się z małych momentów. Czasem różnicę robi coś pozornie niewielkiego: brak założeń dotyczących czyjegoś życia prywatnego, uważność w rozmowie, reakcja na niestosowny żart albo zwykłe: „jak mogę Cię wesprzeć?”. To drobiazgi, które często pozostają niezauważone przez osoby dające wsparcie – ale bywają bardzo widoczne dla tych, którzy je otrzymują.

Psychologowie mówią dziś coraz częściej o znaczeniu bezpieczeństwa psychologicznego – poczucia, że nie trzeba stale uważać na siebie z obawy przed oceną, zawstydzeniem czy odrzuceniem. I choć zwykle kojarzymy je z kulturą organizacyjną, bardzo często zaczyna się ono znacznie wcześniej: w codziennych relacjach między ludźmi.

Zatrzymać się i sprawdzić

Może więc pytanie nie brzmi dziś: „czy mam dobre intencje?” – ale raczej: „jak moje codzienne zachowania są odbierane przez innych?”. Bo wspieranie rzadko zaczyna się od wielkich słów. Częściej od ciekawości, uważności i gotowości, by czasem czegoś nie wiedzieć – ale mimo to pozostać blisko drugiego człowieka.

O tym, dlaczego dobre intencje nie zawsze przekładają się na działanie, czym w praktyce jest allyship i jak budować większe poczucie bezpieczeństwa i przynależności, w podcaście „Uwaga, równowaga” rozmawiają Małgosia Piontke-Kwiatkowska i Krzysztof Jędrzejewski - psycholog biznesu i ekonomista specjalizujący się w obszarze różnorodności, równości i włączenia (DEI).

Polecamy też inne podcasty z cyklu „Uwaga równowaga”. W każdym odcinku badamy istotny temat, rozmawiając z ekspertami w danej dziedzinie. To okazja do poznania nowych perspektyw i zdobycia cennych informacji w przystępnej formie. Wszystkie nasze treści wpisują się w naszą misję, którą jest odbudowywanie i utrzymywanie efektywnej równowagi. Chcesz dowiedzieć się więcej na temat programu EAP, skontaktuj się z nami.